Waar caritas zich neerbuigt

Er is een plaats op aarde waar de hemel is neergedaald, zacht, haast onmerkbaar, als een gebed dat valt op de schouders van een mens die durft te antwoorden. Die plaats is Heule, waar Agatha Lagae gehoor gaf aan de fluistering van God. Haar verhaal werd niet geschreven met grote woorden, maar werd levend in daden van genade.

De stichting van het klooster van de Zusters van Liefde was geen machtsgebaar, geen institutionele ambitie. Het was een kiem van liefde, geplant door de Geest en gevoed door gebed, door de roep van de lijdende mens. Agatha luisterde. Zij zag en wist: liefde is pas het ware geloof wanneer zij zich buigt.

De keuze voor Vincenzo à Paola als patroon was een geestelijke verwantschap. Want Vincenzo, de vriend van de armen en herder van het hart, leefde de paradox van het evangelie: dat God zich toont in de scherven, in het gebroken brood, in de gewonde naaste. Onder zijn bescherming kozen de zusters voor een weg die niet naar boven leidt, maar naar beneden, naar de bodem waar noden wonen, waar handen nodig zijn, waar liefde tastbaar wordt.

Onderwijs en zorg, het zijn instellingen die vandaag vaak in procedures denken, maar in de handen van de Zusters van Liefde werden ze sacramenteel. Elk kind dat leerde lezen, elke zieke die werd gewassen, elke eenzame die werd bezocht: het was een ontmoeting met Christus, vermomd in de geringsten.

De traditie die daaruit groeide ademt nog altijd de oorspronkelijke inspiratie. In scholen waar kinderen worden gezien als gaven, niet als projecten. In zorginstellingen waar het ritme van het hart belangrijker is dan het kloktikken van efficiëntie. In elke zuster, in elke leek, in elke mens die de geest van moeder Agatha deelt is dienen geen onderdanigheid, maar een vorm van goddelijke kracht.

Want waar liefde zich buigt, daar verrijst Jezus.

Agatha Lagae heeft geen theologisch traktaat geschreven. Haar woorden zijn vlees geworden, in structuren die dienen, in gemeenschappen die troosten, in handen die zegenen zonder veel vertoon. En misschien is dat wel de meest blijvende theologie: een leven waarin het Woord mens wordt in het dagelijkse, het gewone, het concrete.

Zo leeft Agatha’s roeping voort — niet in de echo van grootse daden, maar in het fluisteren van de Geest, telkens iemand de liefde kiest en zich buigt.

Frederik Tack